kuzguni

Dün gece çok garip bi’şey oldu, okuyacaklarımı okudum, yazacaklarımı yazdım, biraz arkadaşlarla sohbet ettim ve bilgisayarı kapayıp yattım. Tam uykuya geçecekken, “içimden bi’şey koptu” aktı gitti sanki. Uykum açıldı bir anda. Sağa döndüm sola döndüm, o his öylece duruyor. Uyuyamadım bi’süre, sonra bi’şeyler okumaya çabalarken sızmışım.
Benzetmek de istemiyorum aslında ama hani klişe bir film sahnesi vardır, mesela sevgilisinden uzakta bir genç kız, o’nun hediyesi olan porselen bebeğin tozunu alırken nasıl olursa olur bebeği düşürür ve kırar, o sırada yönetmenin ufak bir hamlesiyle sevgiliyi görürüz başına kötü bi’şey gelmektedir...
Öylesi garip hissettim işte, çok şükür evde herkes sağlıklı, daha makul bir saat olsa da diğer merak ettiklerimle de konuşsam bir an evvel.

Hayır, anlamıyorum ki dün harika bir gün geçirdim, bugün yüzlerce kilometre uzaktan gelen bir başka arkadaşımla yapacaklarıma dair bir sürü güzel planım var. Nedir bu his şimdi, sabah sabah hala içimde. Neyse güzel düşünelim güzelim şeyler olsun. Sen iyisin değil mi, bak bugün sıcak olacak İstanbul diye bağırıyorlar günlerdir, bol bol su iç emi.

Haydi iyi günler...