yeşilmişim

Zamansızlık hakikaten yoruyor.

Şimdi ne günlerden, bir cumanın ertesi? Yüzünde haftasonu huzuru yok kimsenin, değil demek. Demek ki birkaç günüm daha var burada, kaç gün oldu ki sahi? Pazar mıydı ilk yağmur düştüğünde. Cumalardan bir sabah mıydı, gecelerden bir Perşembe mi? Neydi sahi?

Neden kaçıyordum ben? Kimden kaçıyordum? Kime kaçıyordum ben?

Kime kaçıyordum?
Doğru soru bu mu? Bilmiyorum. Ama bu güzel bir soru, düşünmeye değer. Düşününce düşü veriyor benim düşlerim, tutamıyorum. Tutunamıyorum. Düşüyorum. Düşünce acıyor dizlerim, ağlıyorum. Kirli yaşlar düşüyor yanaklarımdan, izi kalıyor. Dizim acıyor. Acıyan bakışlara dayanamıyorum, koşuyorum. İçime doğru hızla kaçıyorum. Dizlerimi çekip karnıma, o en küçük çembere saklanıyorum.

**********************

Çok iyi bildiğim o çemberin içinde bu kez hiç bilmediğim bi’şey buldum. Halinden belli ki hep oradaymış aslında. Ben büyüdüm, değiştim, adam oldum sandıkça onu saklıyormuşum meğer. Şimdi çıktı karşıma. Ne yapmalıyım bilmiyorum. onunla kalabilir miyim bilmiyorum. Burada olmuyor mesela. Bu zamansız zamanlarda her an hatırlatıyor bana orada olduğunu. Şehirde yine unuturum, yine saklarım onu biliyorum ama saklamalı mıyım, bilmiyorum. Yazıp anlatsam, “aha işte her şeyin sorumlusu bu” diyerek şikayet etsem sana? Cidden tek sorumlu o biliyor musun? Gerçekten! Son 2 yılın, verilen yanlış kararların, vazgeçilen sözleşmelerin, zar zor unutulan adamların, umut veren mesajların, yazılamayan mektupların, izlenemeyen filmlerin, geri dönülen şehirlerin, gidilemeyen yolların... Her ne olduysa/olmadıysa işte. Ama yazmak için erken galiba, biraz daha baş etmeye çalışacağım önce. Yüzleşmeye gelmiştim madem, yüzleşeceğim.

Peki, ya baş edemezsem? En azından yarayı bulduk, teşhisi koyduk bu kez. Az kaldı galiba.

"At a theater near you coming soon!"