gRi cumaRtesi, bulutlu pazaR

Ne acaip bir şehir burası. Hah! Eskiden gecenin 2 buçuğunda köprüde trafik olmasına “acaip” demezdim ben. En kötü ihtimal, 4-5 motorcunun dedeleri yaşındaki adamı arabasından indirip dövmesine “barbarlık” falan derdim. Ya da o saatte şarjsız bir cep telefonuyla sürtmekte olan kendime “sorumsuz” derdim. Ya da telefonu olup da 155i aramayanlara “manyak mısınız siz?” diye bas bas bağırırdım. Ama tüm bunları tek bir kefeye koyup “ne acaip şehir burası” demezdim. Diyecek olsam bile acaip demezdim zaten, acayip derdim. Değişen ne peki? Ben mi? Değişiyor muyum hakkaten? Hadi canım oradan.

Ne işim var gecenin 2buçuğunda köprü trafiğinde benim?
Bence bir baba yok neyse aile diyelim de tek başına babama kalmasın ihale, bir aile 15inde 20sindeyken kızının gece sokağa çıkarmasına izin vermiyorsa 25inde 30unda da vermemeli. Cumartesi gecesinin 3ü diyorum efenim! Tutarlı olun azıcık. Gece sokağa çıkmak yasaksa her koşulda yasak olsun. Serbestse her koşulda serbest.

Evet, gecenin bir vakti yapayalnız eve gelişimin sorumluluğunu da ebeveynlerime attığıma göre artık rahatla uyuyabilirim diğ mi?

Değil mi?
Değil işte.

O kaddar çooooooooooooooook, o kadar boşa koysam dolmaz doluya koysam almaz fikir var ki kafamda. Ne tilkilerin kuyruğu birbirine değiyor ne de ben anlamlı 3 cümleyi yan yana getirip plan yapabiliyorum. Tatili bekliyorum 4 gözle ama arkadaşlarını gör, okula uğra, diplomayı al, azcık denizin tadına bak derken ne kadar dinleyebileceğim kafamı? Hoş gerçekten ihtiyacım olan şey kafamı dinlemek mi? Değil aslında.

Bir iletişim sorunu var aramızda bizim. Bu saatten sonra aşamayız da muhtemelen. O yüzden ben ne kadar kendimi dinlersem dinleyeyim, yaptığım planları uygulamak konusunda yalnız olacağım için, içim/kafam rahata ermeyecek. Bugüne dek tek başıma aldığım bu kararlarla bok çukurunun derinliklerine doğru adım adım gittiğimi düşünürsek bu huzursuzluğum gayet normal. Karga bile olsa bir kılavuz istiyorum hayatımda. Olduğumdan daha çok boka batamam herhalde. Batsam da müstahaktır der, yutarım yani n’olacak?

Ha, çok nankör bir insanım evet! Bir elim yağda bir elim balda, babam arkamda, anam yanımda, altım kuru, karnım tokken yakınıp duruyorum habire.

Böyle evet.

Nasıldı? “Şehrin tam ortasındayım ve her şeye en baştan başlayabilirim” miydi?

—Oldu canım, görürsem söylerim ben. Sen gelirken bi’tane de ekmek al emi, midem kazındı.